De fakkel die we dragen
Drie generaties Afghaanse vrouwen over moed, hoop en veerkracht
Sommige vormen van moed zijn direct zichtbaar. Andere schuilen in kleine, stille daden van verzet die van generatie op generatie worden doorgegeven.
Dat is het verhaal van Meena Jahid Ishan, een Afghaanse vrouw die op dinsdag 1 december tijdens Orange the World in het Vrouwencentrum Noordoostpolder haar persoonlijke geschiedenis deelt.
Een indrukwekkend verhaal over drie generaties vrouwen, over de kracht van moeders en dochters en over het belang van vrijheid, onderwijs en solidariteit.
De moed van haar moeder
Als kind woonde Meena met haar gezin in Pakistan. Toen haar vader daar geen werk kon vinden, keerde het gezin terug naar Afghanistan. Daar zag zij van dichtbij wat het betekende om vrouw te zijn onder het Talibanregime.
Een gebeurtenis staat nog altijd in haar geheugen gegrift. Tijdens een bezoek aan de markt wilde haar moeder fruit kopen. Zoals alle vrouwen was zij volledig gesluierd in een blauwe boerka. Toen zij de sluier even optilde om het fruit beter te kunnen bekijken en met de verkoper te spreken, werd zij plotseling door een man met een zware zweep op haar rug geslagen. Omstanders vluchtten weg uit angst. Niemand schoot haar te hulp.
Maar haar moeder weigerde zich te laten vernederen. Toen de man opnieuw wilde uithalen, greep zij de zweep met haar blote hand vast en ging midden op straat de confrontatie aan. Niet uit roekeloosheid, maar om haar waardigheid te verdedigen. Zo zag Meena als klein kind al de moed die haar moeder in zich had en uitdroeg.
De kracht van haar grootmoeder
De geschiedenis van moed begon al een generatie eerder. Meena’s grootmoeder werd op negenjarige leeftijd door familieleden ontvoerd en gedwongen uitgehuwelijkt. Die traumatische ervaring wilde zij haar eigen dochter besparen.
Toen huwelijksmakelaars belangstelling toonden voor haar dochter Mastora, hield zij hen bewust op afstand. Ze vertelde dat haar dochter lui was en geen huishoudelijk werk kon doen. Niet omdat dit waar was, maar omdat zij haar kind wilde beschermen tegen eenzelfde lot.
Grootmoeder en moeder bleven zelfs onder de zwaarste omstandigheden zoeken naar mogelijkheden voor een betere toekomst. Daarmee gaven zij hun dochters iets door dat sterker bleek dan onderdrukking: hoop.
De aanslag
In 2001, na de aanslagen op de Twin Towers viel Amerika Afghanistan binnen. Het doel was Al Qaida uit te schakelen en de Taliban-regering af te zetten.
In de tijd die volgde, kon Meena naar de American University of Afghanistan (AUAF). Voor haar was het volgen van een universitaire opleiding een manier om de droom van haar moeder en grootmoeder levend te houden.
Maar op een avond veranderde het in een kwestie van leven of dood. Op 24 augustus 2016 werd de universiteitscampus getroffen door een terroristische aanslag met explosieven en geweervuur. Een groot, scherp stuk glas sneed diep in Meena’s handpalm en ze rende voor haar leven door de rook.
Ze zag hoe vrienden en professoren werden geraakt door kogels. Hun enige ‘misdaad’ was dat zij geloofden in het recht op onderwijs.
Het litteken op haar hand is een dagelijkse herinnering aan het feit dat onderwijs volgen voor Afghaanse vrouwen geen vanzelfsprekendheid is, maar een daad van uiterste moed.
Een leven vol beperkingen
In 2021 vertrokken de Amerikanen hals over kop en kreeg de Taliban weer alle grip op het land.
Vandaag de dag worden Afghaanse vrouwen weer geconfronteerd met ernstige beperkingen van hun vrijheid. Onder het huidige regime zijn onderwijs, werk en deelname aan het openbare leven voor veel vrouwen en meisjes vrijwel onmogelijk geworden.
Ze worden geweerd uit parken en mogen soms in het openbaar niet eens hardop spreken. Hun publieke identiteit wordt uitgewist.
De fakkel doorgeven
Toch, benadrukt Meena, is hun veerkracht nooit verdwenen.
“Mijn grootmoeder en mijn moeder hebben mij geleerd dat je zelfs in moeilijke omstandigheden keuzes kunt maken die het verschil betekenen voor de volgende generatie.”
Vandaag de dag bouwt Meena als moeder in Nederland aan een veilige toekomst voor haar kinderen. De lessen van haar ouders vormen daarbij nog altijd haar kompas. Zij hoopt dezelfde waarden van moed, hoop en doorzettingsvermogen door te geven aan haar kinderen.
Tijdens de bijeenkomst “De fakkel die we dragen” in Emmeloord vertelt Meena haar persoonlijke verhaal aan de hand van foto’s. Het wordt een avond over drie generaties vrouwen, over de kracht van moeders en dochters en over het belang van solidariteit tussen vrouwen wereldwijd.
Ze laat zien dat moed zich niet alleen uit in grote daden, maar ook in de dagelijkse keuze om te blijven hopen op een betere toekomst.
Een bijzondere ontmoeting met Meena
Op dinsdag 1 december 2026 deelt Meena Jahid Ishan haar persoonlijke verhaal tijdens Orange the World in het Vrouwencentrum Noordoostpolder.
Een avond over drie generaties Afghaanse vrouwen, over moed, hoop en veerkracht en over de kracht van verhalen die van generatie op generatie worden doorgegeven.
Praktische informatie
- Datum: dinsdag 1 december 2026
- Inloop: vanaf 19.30 uur met koffie
- Aanvang: 20.00 uur
- Locatie: Vrouwencentrum Noordoostpolder, Nijverheidstraat 30, Emmeloord
- Taal: Engels
- Voor wie: mannen en vrouwen zijn van harte welkom
- Kosten: Gratis toegang
- Aanmelden: Niet nodig, je kunt gewoon binnenlopen.
De lezing maakt deel uit van Orange the World 2026, de internationale campagne tegen geweld tegen vrouwen en meisjes.